Kość strzałkowa

Kość strzałkowa (z łac. fibula), zwana również strzałką, to kość długa, składająca się z trzonu, końca bliższego (głowy) i końca dalszego (kostki bocznej). Ma praktycznie tą samą długość, co kość piszczelowa i umiejscowiona jest równolegle do niej. Łączy się z piszczelem swoim końcem bliższym, tworząc staw piszczelowo-strzałkowy, który, mimo swojego bliskiego położenia względem stawu kolanowego, nie bierze udziału w jego tworzeniu i nie ma wpływu na jego ruchomość. Koniec dalszy strzałki, wraz z kością piszczelową i kością skokową, wchodzi w skład stawu skokowego górnego.

W przekroju poprzecznym na wysokości trzonu, kość ta przypomina trójkąt: można w niej wyróżnić trzy brzegi oraz trzy powierzchnie, które stanowią przyczep dla wielu mięśni. Pierwsza z nich to wąska, rynienkowato wyżłobiona powierzchnia przyśrodkowa, która jest miejscem umocowania prostownika długiego palców, prostownika długiego palucha, a także mięśnia strzałkowego trzeciego. Powierzchnia boczna jest zaś odpowiedzialna za przyczepy mięśni strzałkowych: krótkiego i długiego. Natomiast na największej ze wszystkich, powierzchni tylnej, występuje wydatny grzebień przyśrodkowy, zajmujący ok. 2/3 górnej jej części.

Z racji swojej budowy (jest stosunkowo cienka) i położenia (nie leży głęboko, przez co nie jest chroniona znaczną warstwą mięśni i tkanki tłuszczowej), kość strzałkowa może być podatna na kontuzje, szczególnie u osób, uprawiających dynamiczne sporty, mocno obciążające dolne partie ciała (piłka nożna, lekkoatletyka), jak również u osób z osteoroporozą lub nadwagą.

Sprawdz https://bole-kosci.pl/